Ook al ben ik geboren in 1975, toch zijn de jaren 90 voor mij persoonlijk erg bepalend geweest. Toen ontdekte ik als vijftienjarige dat ik echt iets met radio wou gaan doen.Na diverse pogingen bij heel wat radio’s ben ik in 1992 terecht gekomen bij de mensen van Radio Utopia. Dat was toen nog een florissante radiozender – nog steeds – die je in de volledige regio rondom Tremelo – Baal en omstreken kon beluisteren. Ik wou zo graag als kind radio maken. Op m’n 12de kreeg ik van mijn ouders een radio met ingebouwde cassetterecorder. Dat was dus destijds echt wel revolutionair en ik weet nog goed dat ik in de jaren tachtig, op muziek van o.a. Nicole (Ein Bischen Frieden) in de living deed alsof ik de man van de radio was. Johan De Mayer van Radio 2 was toen mijn groot voorbeeld. Maar goed, terug naar de jaren 90 waar ik dus mocht proberen om een radioprogramma te versieren. Dat lukte toen ik een live proefuitzending deed op Radio Utopia en de voorzitter me nog tijdens de uitzending in het oor fluisterde “Het is goed kameraad. Je mag volgende week terug komen met uw programma”. Ik was zo blij dat ik de kluts kwijt geraakt in de uitzending en ik bijna een vreugdedansje maakte. Het was voor mij echt hét begin van een heel mooi verhaal en van de uitbouw van wat ik later wou gaan doen. Mijn eerste programma dat ik presenteerde, gedurende vele jaren, was Weekend Wacht. Ik zat eerst op uitzending op zondagmiddag tussen 13u00 en 15u00, later verhuisde ik naar de zondagavond tussen 20u00 en 22u00. En je kon het al raden, dat het een interactief praatprogramma was met heel wat gasten in de studio. Legendarisch waren de verkiezingsprogramma’s, de uitzending met de AA (Anomieme Alcoholisten) maar daar vertel ik later zeker nog wat over.

In de jaren 90 is ook de basis gelegd voor mijn cd collectie. Ik kreeg in 1991 van mijn meter een cd-speler-radio-casette. Wij hadden toen thuis nog geen cd’s in huis – het was toen de opkomst van de cd speler – maar in mum van tijd groeide mijn muziekcollectie aan met cd’s. Bij Radio Utopia hadden we de vrijheid om muziek te spelen die we zelf graag hadden en die we dachten dat de luisteraar kon smaken. Een echte playlist was er dus niet. Omdat je de keuze had uit de collectie oude vinyls en 45′touren of cd’s, besloot ik met cd’s radio te maken en dus ook stevig te investeren in cd’s en een mooie collectie.

In 1992 ging voor mij ook een wereld open, namelijk die van Rock Werchter. Het was de allereerste keer dat ik naar de heilige weide van Werchter kon en mocht gaan, ook alweer op uitnodiging van mijn meter. Die had mij niet alleen een cd-speler-radio-casette geschonken, die had mij ook dat jaar tickets gegeven voor een concert van Dire Straits. Ik mocht in Werchter gaan kijken naar de On Every Street Tour van Dire Straits . Voor mij werd dat een unieke ervaring want sinds die tijd ben ik ook onvoorwaardelijk fan en bewonderaar geworden van Mark Knopfler. Op een paar jaar tijd heb ik heel wat unieke cd’s verzameld van Mark Knopfler. “Het was maar een bevlieging. Over tien jaar hoor je niets meer van z’n Dire Straits adoratie” hoorde ik thuis wel eens weerklinken in de gangen. Daar zijn ze toch wel fout in geweest want vorig jaar ben ik nog, met mijn vader, gaan kijken naar Mark Knopfler en Bob Dylan in Het Sportpaleis. De liefde voor Dire Straits heb ik trouwens ook doorgegeven aan mijn vader die nog steeds de microbe te pakken heeft.

In de 90′s heb ik ook de basis gelegd voor mijn dj activiteiten. Ik weet nog goed dat ik ergens eind jaren negentig voor het eerst mocht spelen op een party van de school. Dat was tijdens de lerarenopleiding aan de Ham Hogeschool Mechelen.  Daar heb ik ook mijn goede kameraad DJ Da Pierre leren kennen, een vriend voor het leven want 17 jaar later zijn we nog altijd de allerbeste vrienden.

Ik kreeg in de 90′s de kans om mee te werken aan het opkomende verhaal van X-Session. Hun allereerste single ‘Bang Bang’ kreeg ik via Radio Utopia aangeboden. Ik leerde de mensen achter de groep, Gene, Cassia en later Gina en Serge kennen en ging mee in hun succesvolle verhalen. Ik kreeg in de 90′s ook de kans om mee te gaan in het mooie verhaal van Sunny Side Up. Ik behaalde in die tijd mijn eerste Officiële perskaart van Het Verbond Van Binnen En Buitenlandse Journalisten Der Periodieke Pers. Ik zag in 1993 de begrafenis en het droeve afscheid van Koning Boudewijn, de troonsbestijging van Koning Albert II. Ik hoorde Jean-Luc Dehaene met de regelmaat van de klok opduiken in het nieuws want hij was de premier van ons land tussen 1992 en 1999. Jean-Luc, de loodgieter en de man van de legendarische uitspraak: “Je moet pas een probleem aanpakken en oplossen als het zich stelt en niet vroeger”.

Wat waren de 90′s zo mooi en wat ga ik al die mooie muziek van weleer en die schitterende optredens van o.a. – Snap, Ice-MC, Milk Inc,, Gigi D’Agostino, Ray & Anita, Marshall Masters, T-Spoon nog eens mooi herbeleven op zaterdag 14 april in de Ethias Arena in Hasselt tijdens de lustrum editie van 5 jaar I Love The 90′s, The party.  Dit gaat genieten worden !